Zabawa w pojedynkę

Jeśli chodzi o zabawę, nie jest dobrze, gdy dziecko spędza cały swój wolny czas za zamkniętymi drzwiami, ale także nie jest dobrze, gdy każdą minutę ma zaplanowaną przez rodziców i przeznaczoną na sty­mulowanie rozwoju i rozwijanie umiejętności. Dziecko samo musi na­uczyć się wybierania dla siebie odpowiednich zajęć.
Mówi Diana:

Odrobina nudy potrzebna jest dzieciom, szczególnie podczas wakacji. Dobrze, jeśli spędzą trochę czasu w domu same. Naj­pierw pomarudzą, ale potem znajdą sobie zajęcie. Zawsze zaczynają od pytania, które w istocie jest żądaniem: A co my dzisiaj będziemy robić? Rodzice mają poczucie, że natychmiast powinni znaleźć odpowiedź, więc zabawiają dzieci od rana do wieczora. Z wiekiem maluchy coraz szybciej same wynajdują sobie coś ciekawego. Ostatnio powiedziałam mojej dzie­sięciolatce, że musi zapewnić sobie rozrywkę, bo jestem zajęta pracą, któ­ra zajmie mi kilka godzin. Telewizja w ciągu dnia jest zakazana. Córka trochę narzekała, a wreszcie wyjęła album z reprodukcjami rysunków sta­rych mistrzów i próbowała je kopiować.

Nie każde dziecko sięgnie po reprodukcje Picassa po kilku godzi­nach spędzonych we własnym towarzystwie. Dzieci z domów, w któ­rych nie ma tego rodzaju książek, rzeczywiście są poszkodowane, ale te, które mają szczęście posiadać i ciekawe książki, i rzeczy do zabawy, nie powinny uważać, że to rodzice mają organizować im zabawę. Dla­tego nie czuj się ani trochę winna, jeśli od czasu do czasu powiesz im, żeby pobawiły się same. Pomóż im zacząć zabawę (ale tylko dzieciom mniej więcej do siódmego roku życia), przygotuj bloki, kredki, farby, klej albo planszę czy sprzęt potrzebny do zabaw w ogródku, ale nie baw się z nimi dłużej, niż tego potrzebują.

Louise opowiada:

Organizowanie dziecku każdej minuty dnia jest strasznym błędem. Mój ośmioletni syn uwielbia bawić się sam. Bardzo uważam, żeby nie wypełnić mu dnia towarzystwem kolegów i zaprosze­niami, bo myślę, że własna inicjatywa w zabawie jest jedną z najcenniej­szych zdolności człowieka, ważniejszą nawet niż zdolności społeczne. W zasadzie każdy żyje sam, choć żenimy się, mamy dzieci, nawiązujemy kontakty z ludźmi. Jednak większość życia spędzamy tylko ze sobą. Jeśli dziecko stale jest z innymi, istnieje niebezpieczeństwo, że pozostawione samo nie będzie wiedziało, co ze sobą zrobić.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.