Co może zrobić ofiara

Oprócz gruntownego wyjaśnienia problemu w szkole, twoje dziec­ko prawdopodobnie jest w stanie wziąć sprawy we własne ręce i znie­chęcić prześladowców do szykan. Porozmawiaj z nim, dlaczego prze­śladowcy znęcanie się sprawia przyjemność i jak reagują ofiary – złością, strachem, łzami? Spróbuj wytłumaczyć, że jeśli będzie zacho­wywać się spokojnie, lekceważąco i nie okaże emocji, prześladowca straci ochotę na dręczenie go i po jakimś czasie przestanie. W domu ćwiczcie właściwe reakcje, na zmianę odgrywajcie rolę prześladowcy i ofiary.

Prześladowca

Usłyszeć od nauczyciela, że dziecko znęca się nad kimś, musi być strasznym szokiem. Pierwszym odruchem będzie mieszanina niedowie­rzania, złości i podejrzenia, że inni rodzice lub ich dzieci „wrobiły" two­ją córkę czy syna. Są to uczucia destrukcyjne. Jeśli nauczyciel twierdzi, że twoje dziecko prześladuje kogoś, lepiej mu uwierz i próbuj coś z tym zrobić. Upieranie się, że to nieprawda, jest bezsensowne.

Czy w domu nie wydarzyło się coś, co dziecko niepokoi? Może jest zazdrosne o rodzeństwo, nowo narodzone niemowlę? Może zmieniłaś pracę i masz mniej czasu dla niego? Kryzys małżeński, separacja, roz­wód, nowy związek, kłótnie?

Pomyśl o samoocenie dziecka. Prześladowcy często są ofiarami prześladowania w domu, czasem w bardzo subtelnej, mało widocznej formie. Z reguły czują się niedoceniani i demonstrowanie siły popra­wia im samopoczucie.

Jeśli nawet nie bijesz dziecka, może masz zwyczaj dawania mu klapsa? Porównaj, ile razy skrytykowałaś go za to, co robi, a ile razy zdobyłaś się na pochwalę. Czy stale słyszy, że jest niegrzeczny, czy ra­czej, że jest cudownym chłopcem, któremu czasem zdarza się psocić? Czy porównujesz go do rodzeństwa, które według ciebie jest od nie­go lepsze? Czy chcesz, żeby osiągnął więcej, niż pozwalają mu na to możliwości?

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.