Rozmowy o telewizji

Zacznij od oglądania programu wraz z dzieckiem, a potem zainicjuj rozmowę na ten temat. Na początek wybierz audycję, która nie będzie między wami kością niezgody. Inaczej mówiąc, jeśli nagle zaczniesz oglądać jakiś brutalny film, o którym wcześniej wypowiadałaś się z od­razą, dziecko natychmiast wyczuje obłudę. Wybierz coś, co wam oboj­gu może się spodobać.

Jak dzieci zachowują się podczas oglądania programu? Czy stale wygłaszają sarkastyczne komentarze, czy też pogrążają się w absolut­nej ciszy? Jeśli są cicho, nie rób bardzo mądrych uwag, ani nie zada­waj głupich pytań w stylu „co on teraz robi?". Usłyszysz, że masz nie przerywać, a bohater posiada magiczną moc. Spokojnie rozsiądź się na kanapie z poduszką ułożoną wygodnie pod głową.
Rozmawia się po zakończeniu emisji. Nie zaczynaj od oceniania programu, a raczej stawiaj otwarte pytania, pomocne w zorientowaniu się, ile dziecko zrozumiało, jak docierają do niego przekazywane tre­ści. Porozmawiajcie o podobieństwach między tym programem, a in­nym widzianym wcześniej, co je łączy, w jakiej są konwencji.

Przede wszystkim zastanów się, jakie jest przesianie programu. Nie zakładaj z góry, że zaakceptujesz tezę autora. Pomyśl, czy przesłanie jest prawdziwe, czy rzeczywiście ostatnia saga superherosa muzyki heavy metal traktuje o wojnie między dobrem a złem, jak twierdzi twórca, czy jest lekcją okrucieństwa z dodanymi przypadkowo słowa­mi o walce dobra ze złem. Producenci niektórych agresywnych kreskó­wek dowodzą, że ich filmy przekazują wartościowe treści moralne. Jak dalece owe treści pasują do prezentowanych obrazów?

Jeśli zgadzasz się z przesłaniem, jasno to powiedz, ale jeśli się nie zgadzasz, również nie wahaj się wyrazić swojej opinii. Nie czuj się zo­bowiązana do podporządkowywania się dyktatowi telewizji.

Pomyśl o tym, w jaki sposób dziewczynki i chłopcy są przedstawia­ni w telewizyjnych blokach programowych dla dzieci. Zwróciłaś praw­dopodobnie uwagę na kobiece ideały piękności w kreskówkach – talie jak u osy i niewiarygodnie długie nogi. Czy te postacie mają coś wspól­nego z prawdziwymi kobietami? Czy obserwując te figurki, twoja cór­ka może sobie wyrobić zdanie, co to znaczy być kobietą?

Zwróć także uwagę na stereotyp „niegrzecznego chłopca", którego męskość jest określana przez złe zachowanie, głupotę lub agresyw­ność. Czy twojemu synowi wydaje się, że musi się źle zachowywać i być agresywnym, żeby pokazać swoją męskość? Twój syn powinien wie­dzieć, że nie musi być agresywnym chamem, żeby być mężczyzną.

Nerys opowiada:


Monitoruję trochę, nie za dużo, oglądanie telewizji. Myślę, że dzieci muszą się nauczyć odróżniać dobro od zla i jeśli nigdy nie pozwolisz im oglądać złych programów, nie będą miały na to szans. Dla­tego nie powinnaś stale mówić: Nie patrzcie, to jest nic nie warte. Pody­skutujcie po programie, dlaczego nie był dobry. Moja najstarsza córka ma koszmary nocne i lęki po obejrzeniu czegokolwiek na temat sił nadprzy­rodzonych i duchów. Nauczyła się rozpoznawać, czego się boi i unika tych programów.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.